Tibet 2026 Notes from the Roof of the World

There are places where a journey begins with a plan.

Tibet is not one of them.

I arrived in Lhasa with the vague intention of seeing Tibet, which is roughly as precise as deciding to see Europe. Tibet is enormous, the roads go on forever, the mountains refuse to end and somewhere beyond all this there are sacred lakes, monasteries, villages, passes and a road leading eventually towards Mount Everest and Mount Kailash.

 So I started in Lhasa.

The city was already doing its best to confuse me. Pilgrims walked in circles around temples, scooters appeared from nowhere, taxis stopped where taxis apparently should not stop, monks disappeared through wooden doors and people carried plastic bags containing things whose importance I could only guess at.

Tibet - episode 2
My journey across the Roof of the World.

This is Tibet away from the postcards: people going about their daily lives in a city where tradition and modern China meet at every corner.#Tibet #Journey #documentary pic.twitter.com/JuWeIuwGQt

— Leonard Szuszkiewicz (@Tribudragon) September 27, 2026

I’m counting the green and blue license plates on the streets. What proportion do they make up?

 The cars, however, did not seem particularly interested in me.

This is one of the pleasures of Lhasa. You can stand on a street corner for ten minutes with a camera and the traffic remains completely indifferent. Cars do not smile, wave, pose or ask whether you have a YouTube channel. They simply keep coming. They have been doing it for a very long time and have no reason to change their behaviour because a Polish traveller has arrived.

Dobre miejsce zaczyna się właśnie wtedy, kiedy człowiek przestaje wiedzieć, którędy powinien wrócić

W jednym z dziedzińców stoi wysoki maszt, 

a właściwie coś pomiędzy masztem, drzewem, słupem i zwierzęciem, bo jego dolną część oblepia czarne, długie włosie jaka. I patrzę na to włosie, które zwisa ciężkimi pękami, miejscami splecione, miejscami postrzępione przez wiatr i deszcz, i myślę sobie, że człowiek przyjeżdża do Tybetu oczekiwać mistyki, a dostaje przede wszystkim jaka, który daje mleko, mięso, wełnę, skórę, włosy, siłę do pracy, a tutaj jeszcze zostaje przywiązany do świętego masztu i zaczyna pełnić funkcję, której zapewne żaden europejski krowi filozof nie potrafiłby przewidzieć.

A nad tym wszystkim wiszą modlitewne flagi, 

które wiatr nieustannie szarpie, jakby chciał z nich wyciągnąć wszystkie zapisane na nich życzenia i wysłać je gdzieś dalej, ponad mury klasztoru, ponad góry, może nawet do nieba, chociaż podejrzewam, że po kilku stuleciach tybetański wiatr ma już dosyć tej roboty i najchętniej przeszedłby na emeryturę.

Im dłużej chodzę po Tashilhunpo, tym bardziej zauważam drobiazgi. 

Na ścianach pojawiają się stare znaki szczęścia, dekoracje, symbole i ornamenty, których sens przestaje być dla mnie jasny po mniej więcej trzech sekundach patrzenia, ale może właśnie na tym polega cała rzecz.

Człowiek Zachodu chciałby wszystko zrozumieć, nazwać, sklasyfikować, opisać, najlepiej jeszcze zrobić tabelkę, a tutaj wystarczy przejść obok, spojrzeć i pozwolić, żeby ten znak sobie był, skoro przez kilkaset lat nikomu nie przeszkadzało, że nie wiem, co dokładnie oznacza.

Jakowe warkocze

I tak chodzę po tych dziedzińcach, między czerwonymi ścianami, starymi drzwiami, drewnem, kamieniem, włosiem jaka i znakami szczęścia, zaglądam w kolejne zaułki, za którymi znowu pojawia się jakiś korytarz, a za nim następny dziedziniec, i zaczynam rozumieć, dlaczego właśnie ten klasztor podoba mi się najbardziej. Nie dlatego, że jest największy ani dlatego, że ma najwięcej złota, posągów czy historii do opowiedzenia. Po prostu można się tutaj zgubić.

A ja zawsze uważałem, że dobre miejsce zaczyna się właśnie wtedy, kiedy człowiek przestaje wiedzieć, którędy powinien wrócić.

Tibet. The Roof of the World - episode 1

I arrived in Lhasa with a simple plan: to start travelling.

This was, of course, a mistake.

In Tibet, nothing seems to happen according to plan. You leave the hotel to find a monastery and end up watching a Chinese electric scooter weaving between pilgrims. You look for a quiet street and discover a taxi, three monks, a shop selling religious objects and somebody carrying half a dozen plastic bags across the road.

And this is only Lhasa.

From here, the road goes on.

There will be hundreds of kilometres of asphalt, 

part of Tibet’s enormous 125,000-kilometre road network. There will be high mountain passes, remote villages, sacred lakes and places where the landscape becomes so vast that you begin to suspect that the mountains have been standing there for centuries simply because nobody has told them to move.

Later, there will be Mount Everest.

And Mount Kailash.

But first, Lhasa.

Episode 1 Lhasa. The journey begins on the Roof of the World.

From the streets and monasteries of Tibet’s historic capital, I begin a journey across the vast Tibetan plateau, hundreds of kilometres of asphalt roads from a network stretching over 125,000 kilometres, sacred… pic.twitter.com/GDMkjyHhv4

— Leonard Szuszkiewicz (@Tribudragon) September 26, 2026

These days, 

the attention span of the average viewer is measured in seconds. A twenty-second clip can probably overload a few remaining brain circuits.

But that is not really the point.

This is my travel diary. A small record of where I went, what I saw and what caught my eye along the way. For the algorithms, it is food. For the bots, another piece of data to chew on. For me, it is something else entirely: a time capsule.

Something I can open years from now. Something my children can watch when I am no longer around to tell them what Tibet looked like in 2026.

The viewers?

They are almost completely irrelevant. Haha.