Najfajniejszy generał

Prezydent Indonezji Prabowo Subianto to ścisłe TOP 3 wśród polityków sprawujących obecnie władzę w Azji Południowo-Wschodniej. 

Na pewno bije na głowę Ferdinanda Marcosa Juniora, choć nie wzrostem oraz Anutina, który stał się dyżurnym chłopcem do bicia.

Pozostali przywódcy, z generałem Min Aung Hlaingiem na czele, nie generują tylu memów ani nie potrafią równie skutecznie niepokoić zagranicznych inwestorów.

Po dwóch latach rządów Prabowo odjechał reszcie stawki o co najmniej dwie długości łodzi. Jak na olimpijskim torze regat kajakarskich.

Niech żyje Republika ! 17 sierpnia 

Ktoś powie: ale Prabowo ma krew na rękach. W dawnych czasach przeciwnicy polityczni republiki Indonezji ginęli jak mrówki faraona po wysypaniu proszku na owady. Prabowo miał zakaz wjazdu do USA. Jest zięciem Suharto. Umoczony po uszy w gównach republiki.

Inni powiedzą, że gdyby miał posturę generała de Gaulle’a, ścieki sięgałyby mu zaledwie do pasa.

Jechałem autobusem przez Dżakartę zaledwie kilka dni po ubiegłorocznych zamieszkach, kiedy czołgi na dobre zaparkowały w sercu stolicy. Ludzie byli wściekli na rosnące koszty życia. Kiedy parlamentarzyści podnieśli sobie uposażenia o kolejne miliony rupii, coś w wielu mieszkańcach Dżakarty pękło. Poczuli potrzebę pokazania władzy środkowego palca.

W tym roku powodów do buntu jest jeszcze więcej. Aż strach pomyśleć, jak Prabowo będzie obchodził trzecią rocznicę swoich rządów. Czy znów urządzi defiladę stali i armat w centrum Dżakarty, żeby przypomnieć obywatelom, kto tu rządzi? Bo tortu z trzema świeczkami raczej nie wystarczy, jeśli nastroje społeczne nadal będą się pogarszać.

🇮🇩 Dwa lata rządów Prabowo Subianto. Wzrost gospodarczy, kurcząca się klasa średnia, spadki na giełdzie i coraz większa kontrola państwa nad gospodarką. Obserwuję Prabowo od jego pierwszej porażki w wyborach prezydenckich w 2014 roku. Dziś stoi na czele Indonezji i zmienia jej polityczny oraz gospodarczy krajobraz. Co to oznacza dla demokracji i zaufania inwestorów? Mój nowy artykuł na XYZ 👇 https://t.co/kTwODjDEQr

— Leonard Szuszkiewicz (@Tribudragon) October 21, 2026

Jiran bodoh pentingkan diri... https://t.co/SHPjy2Ptu6

— MYNEWSHUB (@mynewshub) October 8, 2026

#IDNWatch🇮🇩: In an act of desperation to keep the fiscal deficit under 3% of GDP, Indonesia’s new finance minister has ordered agencies and ministries to freeze non-essential spending. PRABOWO’S SPENDING SPREE IS CATCHING UP TO HIM. https://t.co/qXHcIkoytu

— Steve Hanke (@steve_hanke) October 9, 2026

Pengunjuk rasa naik ke Tugu Tani, Jakarta Pusat untuk membentangkan spanduk berisi tuntutan rakyat pada Selasa (20/10). Tuntutan mereka antara lain, mendesak pemerintah untuk menetapkan kebakaran hutan dan lahan sebagai bencana nasional, serta memperbaiki kebijakan ekonomi. https://t.co/QAS2WMI1dL

— BBC News Indonesia (@BBCIndonesia) October 20, 2026

This is the worst market Indonesia has ever seen, but no one is asking why. MSCI demanded transparency in share ownership, tougher action on suspected market manipulation, and a 15% minimum free float. Indonesia promised reforms. MSCI says the results weren't good enough. Indonesian officials even insulted MSCI for no real reason. Now MSCI wants to strip Indonesia of its emerging-market status entirely. The fallout? Stocks down 40% this year. $65 billion wiped out in a single day. Billions in foreign capital already gone. And the biggest victims aren't the politicians or regulators. They're the Indonesian people, paying the price for a crisis of confidence they didn't create.

— Kyle Chassé 🐸 (@Kylechasse) October 21, 2026

Students and activists protested across Indonesia over rising living costs, economic concerns and forest fires linked to land clearing for palm oil plantations. https://t.co/IYqAkDKd0n

— Al Jazeera English (@AJEnglish) October 20, 2026

🇮🇩 Prabowo is discovering an uncomfortable truth: you can cross borders, but you can’t escape satire. Especially when your own political performance gives neighbouring countries plenty of material. 😉

— Leonard Szuszkiewicz (@Tribudragon) October 10, 2026

Zanim wejdziemy na wieżę w Bamako

Zanim człowiek wdrapie się na wieżę i zacznie udawać, że ogląda Afrykę z lotu ptaka, musi najpierw przeżyć to, co dzieje się na dole. 

A tam, proszę państwa, kolorowy minibus wygląda jakby go pomalował pijany artysta po trzech dniach świętowania, motocykle przeciskają się między samochodami, kurz osiada na wszystkim, a ludzie idą przez ten cały bałagan z minami, jakby właśnie wyszli z piekarni po świeże bułki. 

I wtedy pojawia się nasz przewodnik w pasiastym ubraniu, gestykuluje, tłumaczy, pokazuje, a ja patrzę na niego i myślę, że gdyby dostał jeszcze mikrofon, mógłby prowadzić własną telewizję.

Prowadzi nas do wieży, ale zanim tam dotrzemy, Bamako zdąży opowiedzieć nam kilka historii, których nie ma w żadnym folderze. 

Bo ja nie wiem, jak to jest z innymi ludźmi, ale kiedy jadę do obcego kraju, najbardziej interesuje mnie właśnie ten cały rozgardiasz: człowiek, który coś niesie, drugi, który coś sprzedaje, trzeci, który trąbi, choć nikt nie wie po co, i czwarty, który stoi pośrodku tego wszystkiego z taką godnością, jakby był ministrem od spraw wszechświata. A wieża? Wieża może poczekać. Przecież nie po to przyjechałem do Bamako, żeby tylko patrzeć z góry na ludzi, skoro na dole dzieje się całe życie.

Duduś nawija i bardzo mu do twarzy w stym bawełnianym kubraku w naturalne pasy z indygo.

Taniec Malinke dla importowanych leszczy

Jestem wychowany na maskach. Można powiedzieć, że wyssałem je z mlekiem matki, a potem trafiłem pod skrzydła Jacka Łapotta, który w swoim gabinecie na Wałach Chrobrego trzymał pod biurkiem rozmaite maski, czekające na skatalogowanie. Przez lata udało mi się uczestniczyć w prawdziwych obrzędach, więc kiedy w Siby oglądałem tańce dla turystów, zachwyt mieszał się z irytacją. 

Bo turystyka zawsze mnie wkurzała: przychodzi człowiek z aparatem, robi zdjęcie, kupuje magnes i wraca do domu przekonany, że posiadł kawałek cudzej kultury.

Na szczęście można jeszcze uciec. 

Otwieram dziś dziennik koreańskiego mnicha, który w VII wieku wędrował przez Indie, i ruszam razem z nim drogami, na których nie ma ani jednego pieprzonego turysty. Żadnych wycieczek, selfie sticków i importowanych leszczy w sandałach. Tylko kurz, świątynie, ludzie i świat, który nie musi odgrywać przedstawienia dla przyjezdnych. I nagle znów czuję, że podróżowanie ma sens.

 

Magnes na lodówkę to trofeum współczesnego zdobywcy świata. Przyjeżdża, fotografuje cudzą kulturę, kupuje magnes i wraca z poczuciem, że Afryka została zaliczona. A potem przykleja ten kawałek plastiku obok Wenecji, Tajlandii i egipskich piramid. Cała planeta w jednym rzędzie, a pod spodem zamrażarka z pierogami. #Afryka

— Leonard Szuszkiewicz (@Tribudragon) October 16, 2026