Lhasa - jest gdzie oko zawiesić

Ciągle kręce się po centrum miasta i przygladam się ludziom. Prawie każdy wygląda jak z innej bajki. Szkoda, że niebo jest zachmurzone. Jedyny plus to wyjątkowy blask złotych dachów.

Wśród tego tłumu wciąż można dostrzec elementy dawnego Tybetu: stroje, biżuterię, religijne przedmioty i charakterystyczne zdobienia. Ale współczesność jest równie obecna, także w postaci masowej turystyki i wszechobecnych chińskich napisów.

Generalnie to filmuje dużo, a zdjęcia to ofekt uboczny: automatyczny.

Też kiedyś miałem taki młynki modlitewne. Dwadzieścia lat temu szły na Allegro jak świeże bułeczki :)

Dziś nie mam czasu na chodzenie po sklepach z turystycznymi gadżetami.  Za to tybetańskie knajpy to rarytas. Zanim coś podadzą na ząb, gorąca herbatka z termosu na koszt firmy to piękny zwyczaj.

 

Historia zaczęła się tu ponad 1300 lat temu

Jokhang powstał w VII wieku i przez niemal 1400 lat pozostaje jednym z najważniejszych centrów buddyzmu tybetańskiego. Dzisiejsza architektura jest oczywiście rezultatem wielowiekowych przebudów i rozbudowy, ale najstarsze początki świątyni sięgają czasów Songtsena Gampo.

Dzisiejszy Jokhang jest oczywiście rezultatem wielu przebudów, ale jego najważniejsza historia zaczęła się ponad 1300 lat temu. Dla pielgrzymów pozostaje miejscem szczególnym, a dla przybysza jednym z tych punktów Tybetu, w których historia nie jest zamknięta w muzeum, lecz nadal dzieje się na oczach odwiedzających.

Na chwile, udało się znaleźć miejsce bez ludzi, spokojny zakątek świątyni. 

Zachodni turyści mogą przebywać tu tylko godzinę - czas jest limitowany.

 

Tybet wieczorową porą

Wieczorem Lhasa zmienia charakter. Białe, masywne ściany tradycyjnych tybetańskich domów zaczynają świecić złotym światłem, a dekoracyjne okna i balkony nabierają niemal teatralnego wyglądu. Tradycyjna architektura nie znika jednak pod naporem współczesności zmienia wygląd.

 

Duże, jaskrawo podświetlone szyldy i napisy po chińsku przytłaczają swoją wielkością znacznie skromniejsze napisy tybetańskie. W blasku neonów chińskie znaki dominują nad ulicą, podczas gdy tybetański alfabet pozostaje często jedynie dodatkiem