Indonezja między wulkanem a Moskwą.

W ciągu zaledwie kilku dni czerwca Indonezja znalazła się w centrum globalnej uwagi. Choć wiadomości te nie trafiły na czołówki zachodnich mediów, układają się w opowieść o kraju balansującym między siłami natury, realiami geopolityki i presją gospodarczą. Wybuch wulkanu na wyspie Flores, zaskakująca wizyta prezydenta Prabowo Subianto w Rosji, przyspieszenie rozmów handlowych z Eurazjatycką Unią Gospodarczą oraz decyzja o wstrzymaniu wydobycia niklu w ekologicznym raju Raja Ampat – to cztery historie z jednego tygodnia, które razem ukazują dynamicznie zmieniającą się Indonezję.

 

Wulkan przypomina, kto tu naprawdę rządzi

17 czerwca wulkan Lewotobi Laki-Laki na wyspie Flores wyrzucił słup popiołu na wysokość 10 kilometrów. Mieszkańcy okolicznych wiosek zostali ewakuowani, część połączeń lotniczych w regionie zawieszono. Indonezja, leżąca na Pacyficznym Pierścieniu Ognia, przywykła do trzęsień ziemi i erupcji, ale każda z nich to przypomnienie o fundamentalnej kruchości życia na archipelagu.

W tle tej katastrofy naturalnej rozgrywała się jednak zupełnie inna, bardziej zaskakująca historia – polityczna.

Prabowo wybiera Putina zamiast G7

Podczas gdy liderzy G7 spotykali się w Kanadzie, prezydent Prabowo Subianto udał się do Sankt Petersburga na rozmowy z Władimirem Putinem. Decyzja o nieobecności na Zachodzie i wyborze spotkania z prezydentem Rosji była wymowna – i szeroko komentowana. Oficjalnie mówiono o współpracy w dziedzinie obronności, energetyki jądrowej oraz rozwoju sektora kosmicznego. Wśród planów pojawił się nawet pomysł budowy indonezyjskiego portu kosmicznego na wyspie Biak.

Indonezja stawia na dyplomację wielowektorową. Prabowo wysyła sygnał: archipelag nie zamierza wiązać się wyłącznie z Zachodem czy Chinami, ale będzie prowadzić niezależną grę na własnych warunkach – nawet jeśli oznacza to flirty z reżimami objętymi sankcjami.

Handel z Eurazją – strategia czy ryzyko?

W tym samym czasie władze w Dżakarcie ogłosiły, że finalizują rozmowy o umowie o wolnym handlu z Eurazjatycką Unią Gospodarczą (EAEU), skupiającą Rosję, Białoruś, Kazachstan, Armenię i Kirgistan. Nowy kierunek eksportu ma wzmocnić obecność Indonezji na rynkach alternatywnych, szczególnie w sprzedaży oleju palmowego, kauczuku i kawy.

To jednak miecz obosieczny. Z jednej strony Indonezja szuka zbytu poza tradycyjnymi rynkami i uniezależnia się od wpływów Zachodu. Z drugiej – ryzykuje utratę zaufania dotychczasowych partnerów i pogłębia zależność od gospodarek autorytarnych, które same zmagają się z izolacją.

Raja Ampat: pierwszy krok ku ochronie „ostatniego raju”

W cieniu wielkiej polityki zapadła decyzja, która może mieć długofalowe skutki dla środowiska naturalnego. Rząd Indonezji anulował cztery z pięciu koncesji wydobywczych w regionie Raja Ampat w Papui Zachodniej. Ten archipelag, uznawany za jedno z najbardziej bioróżnorodnych miejsc na Ziemi, od lat był zagrożony przez ekspansję przemysłu niklowego.

Choć jedna firma wciąż działa w regionie, decyzja władz została uznana przez ekologów za milowy krok w ochronie środowiska. Może to być początek zmiany podejścia do eksploatacji zasobów – choć doświadczenie każe zachować ostrożny optymizm.

Kraj, który szuka własnego języka

Wszystkie te wydarzenia – żywiołowe, polityczne, gospodarcze i ekologiczne – tworzą obraz Indonezji na rozdrożu. To kraj, który szuka języka własnej niezależności: jako państwo wyspiarskie, muzułmańska demokracja i rosnąca siła regionalna nie chce być ani satelitą Zachodu, ani klientem Wschodu. Chce mówić własnym głosem. Ale czy uda mu się zachować równowagę, nie rezygnując przy tym z wartości, zaufania partnerów i przyrodniczego dziedzictwa?

Wesele na Bali

Ostatnie cztery miesiące 2023 spędziłem na Bali. Działo się tak dużo, że umieszczanie kolejnych postów stało się zajęciem mało atrakcyjnym. 

Jednym z ciekawszych wydarzeń było wesele Dwindy.

Wesela Balijskie zaczynają się zawsze w domu Panny Młodej, a kończą się u obejściu rodzinnym Panna Młodego.

Na stronach Think Tank Asean umieściłem wpis z wesela mojego kolegi Agunga. na którym bawiłem we wrześniu. Oto relacja.

 

 

Przystań nad jeziorem Toba. Przygoda na Sumatrze

Tomok był kilka minut jazdy na skuterze od naszej bazy w Tuk Tuk. Przejeżdżaliśmy przez tą miejscowość w drodze na wycieczki w głąb wyspy albo wpadaliśmy na obiad.

Obok nekropolii megalitów i muzeum, przystań dla statków wycieczkowych była tu jedną z większych atrakcji.

Miejscowe statki kursujące na stały ląd cumowały w przystani.

Czas na obiad w Tomok.

Miejscowe tuktuki różniły się wyglądem od tych w Dżakarcie i innych wielkich miast Jawajskich.

 

Megalityczne groby w Tomok nad jeziorem Toba. Sumatra

W pobliżu miejscowości Tuk Tuk na wyspie Samosir znajduje się Tomok, popularna, rozrośnięta wioska połączona ze stałym lądem promami i sporej wielkości statkami turystycznymi.

Tomok słynie z megalitycznych grobowców i wielu sklepów z miejscowym rękodziełem i sumatrzańskimi ciuchami, które cieszą się powodzeniem pośród mieszkańców Medan.

Grobowiec króla Sidabutar jest jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc nad jeziorem Toba.

Król Sidabutar to taki Mieszko I ludu Batak. Porzucił starą wiarę i przeszedł na Chrześcijaństwo, aby sprostać wyznaniom rewolucji cywilizacyjnej XIX wieku.

W pobliżu jego grobowca i rodzinny królewskiej znajdują się starsze posągi, które kilka wieków wstecz miały zdobić sarkofagi starych wodzów.

Teren nekropoli zwiedza się z pasem tkani ulos, którą zakłada się przez ramię. Jest to pewien wyraz szacunku dla kultury ludzi Batak.

Posągi pochodzące z grobowców kiedy brzegi jeziora Toba były niedostępne dla cudzoziemców.

Robimy sobie selfie w tym historycznym miejscu.

Aleja sklepów prowadząca od głównej drogi do grobowców i muzeum Batak.

 Mityczne zwierzę z czasów gdy na Sumatrę docierali dopiero pierwsi Tamilscy kupcy.

Urok starej Azji, czyli Sumatra

Sumatra to jedna z moich ulubionych wysp w Azji. Zajmuje obszar większy niż Szwecja i ma wiele zakątków do odkrycia : plaże, tropikalne wysepki, różne kultury, parki narodowe, lasy tropikalne, wyprawy przez dżunglę, łańcuchy górskie, wielkie miasta.

Jest też wyspą, z kilkoma perfekcyjnymi miejscami na dłuższe zasiadki, dla cyfrowych cyganów oraz dla ludzi uciekając przed europejską zimą.

Na Sumatrze panuje taki błogi spokój i płynący czas ma inną mistyczną wartość. 

Sumatra przechodzi metamorfozę. Powstają tu nowe drogi szybkiego ruchu, lotniska, a wysepki na otwartym oceanie obsługują już nowoczesne łodzie. Można jednak nadal zgubić się umyślnie na tej ogromnej wyspie.

Ludzie na Sumatrze są przyjaźni i otwarci.

Baza noclegowa na dłuższe pobyty kryje tu niejedną perełkę.

Zaręczam, że internet i sygnał 4g jest akceptowalny :)

 

Pamiątki turystyczne na Sumatrze. Co kupić ?

Cały rynek pamiątkarski dla turystów odwiedzających wyspę Samosir i tereny wokół jeziora Toba opiera się na replikach kultowych rzeźb i materiałów zwanych ulos. 

Kultura Batak rozwijająca się przez tysiące lat na płaskowyżu w Północnej Sumatrze kwitła do momentu przybycia Niemieckich i Holenderskich misjonarzy.

Oryginalna kultura materialna Batak była spuścizną dwóch odrębnych wizji świata - kultury megalitycznej dominującej niegdyś na archipelagu indonezyjskim oraz Hinduizmu, który przywędrował na Sumatrę wraz z kupcami tamilskimi w pierwszych wiekach pierwszego tysiąclecia.

Drewniany pojemnik na lekarstwa z bogatą snycerką przedstawiających duchy przodków w jednym ze sklepów pamiątkarskich w Tuk Tuk na wyspie Samosir.

Figurki przodków w wersji mini do łatwego spakowania do walizki. Podczas pierwszego pobytu na Sumatrze udało mi się nabyć figurę przodka w oryginalnej wielkości :  Debate Itup.

Kalendarze znachorów służące do obliczania pomyślnych dni wykonane z żebra bawoła wodnego.

Pojemnik na maści i mikstury do uzdrawiania.

 Z roku na rok maleje ilość tradycyjnych maszyn tkackich na których powstają tkaniny ulos.

Choć używa się już tylko sztuczne barwniki, tkanina Batak prosto z krosna ma w wielu wypadkach swoją unikatową wartość. Łatwą jest ją również spakować. 

Wodospad w kraju Batak. Wycieczka nad jeziorem Toba

Tuk Tuk to doskonała baza do odkrywania licznych atrakcji wokół jeziora Toba. Na skuterze lub samochodem można dojechać do wielu takich miejsc w ciągu godziny. 

Wodospad Sigarattung znajduje się kilka kilometrów od Tuk Tuk. Sam wodospod nie jest może top atrakcją, ale droga do niego oferuje fantastyczne wista na jezioro i pobliskie łańcuchy wzgórz.

Wodok na największe powulkaniczne jezioro na świecie z drogi do wodospadów.

Droga w górę charakteryzuje się łagodnymi serpentynami. Ruch drogowy jest niewielki. 

Przystanek w drodze do celu.

Ostatni zakręt przed wodospadem.

Jak to bywa często podczas wycieczek na Bali i na Sumatrze, nasz chłopak zasypia na motorze w drodze powrotnej.

Air Terjun znaczy wodospad po indonezyjsku.

Posiadłość rodziny królewskiej nad jeziorem Toba

Za skansenem Huta Bolon Simanindo znajduje się mała restauracja w ogrodzie oraz dom w stylu Holenderskim zwany szklarnią, czyli Ruma Kaca. Cała posiadłość obejmująca skansen, muzeum należy do rodziny królewskiej z  Simanindo.

Obecna właścicielka posiadłości, pani Tiolina Sinambela jest miłym gospodarzem i dzieli się chętnie opowieściami z ciekawej historii elit Bataków.  

Dom Ruma Kaca został zbudowany na początku lat 50-tych XX wieku, tuż po uzyskaniu niepodległości przez Indonezję. Wiele pamiątek rodzinnych z minionych dekad rzuca dużo światła na poziom życia rodziny z Simanindo na wyspie Samosir.

Po zwiedzaniu terenu i rozmowie z właścicielką zjedliśmy na miejscu indonezyjski obiad.