Mój obecny ranking srebrnych monet bulionowych w Tajlandii

Dożyliśmy czasów gdzie pieniądze FIAT powstają z powietrza, w trwającej orgii tworzenia sztucznego dobrobytu przez szefów banków państwowych, którzy byli powołani do ochrony lokalnych walut przed inflacją, a służą elicie finansowej marzącej o wprowadzeniu walut cyfrowych i pełnej kontroli Johnów, Helmutów i Władków. Trwa zamach na resztę naszej wolności i prywatności.

Ale za nim cała nasza kasa i pełen spis naszych codziennych transakcji będzie zapisany w chmurach banków centralnych, rozszaleje się pokaźna inflacja. Ceny szlachetnych metali będą ostatnią bezpieczną przystanią tak jak działo się to od czasu Fenicjan.

Prawdziwy pieniądz to przecież złoto i srebro. Nadarzy się okazja do zarobienia. a nie tylko do ochronny swoich oszczędności.

W 2018 roku przeciętny dom z ogrodem w Chiang Mai wart był 3 kilogramy złota.

Dokładnie trzy lata temu uncja złota kosztowała 1,231 dolarów USA ( dzisiaj 1,802 dolary  )

Dziś taka nieruchomość jest warta poniżej 2 kilogramów złota z dalszą tendencją spadkową. Nie wykluczam, że za kolejne trzy lata dom z ogrodem będzie wart mniej niż półtora kilo złota.

Zapaść gospodarcza w Tajlandii i w regionie oraz inflacja twardych walut będzie sprzyjać spadkowi realnych cen nieruchomości. Trwająca już wysprzedaż wielu prywatnych hoteli na Phuket, Bali i w Bangkoku to pierwsza jaskółka tego nowego trendu.

Z mojej tajskiej perspektywy kupno i sprzedaż złota jest dziecinnie proste. Największy dystrybutor kruszcu Yarawat ma swoje sklepy w każdym Tesco w całym kraju. Tajskie sztabki 23 karatowego złota mają marżę handlową w symbolicznej wysokości 200 baht.

SREBRO

Problem logistyczny jest natomiast ze srebrnym bulionem. W Tajlandii nie ma zainteresowania srebrem inwestycyjnym i najbliższa jurysdykcja na takie zakupy to Singapur. Mój ulubiony sklep to Bullionstar, który mogę polecić z czystym sumieniem. Sztabki i monety w Singapurze nie są obłożone podatkiem wat i tamtejsze prywatne firmy przechowujące kruszec mają najlepszą reputację na świecie.

Mój ranking srebrnych monet opieram na założeniu, że zaraza się w końcu skończy kiedyś i powrócę na trasę do Europy. Monety określam według łatwości w ich upłynnieniu w momencie kiedy cena srebra przejdzie przez sufit.

 

1 - Brytyjska Britannia najpopularniejsza moneta w Europie.

2 - Wiedeńska Philharmonic to najpopularniejsza srebrna moneta strefy euro.

     W roku 2019 wybito ich ponad 2 miliony 900 tysięcy sztuk. 

3 - Armeńska Noah's Ark to ostatnia moneta europejska do bezproblemowego zakupu w Singapurze.

     W roku 2019 wybito ich 725 tysięcy.

    Armenia leży na trasie mojego europejskiego tour i myślę, że zamienię je z zyskiem nie tylko na      słynny armeński koniak.

4 - Austalijski Kangur to wyjątkowo popularna moneta w Singapurze i cenny okaz kolekcjonerski.

5 - Kanadyjski Maple Leaf to światowa klasyka. Najbardziej przydatna po drugiej stronie Atlantyku.

    Bita co roku w milionowych nakładach. Co ciekawe Centralny Bank Kanady jako jedyny pośród krajów OECD nie ma nawet uncji złota w swoim skarbcu. 

6 - Amerykański Eagle to najpopularniejsza moneta srebrna na świecie. Dobry towar, ale niestety  znacznie droższy od pozostałego bulionu w Singapurze.

7 - Południowoafrykański Krugerrand nie jest zbyt popularny w odróżnieniu od swojego złotego brata.

   Złoty Krugerrand to była moja pierwsza moneta zakupiona jeszcze na studiach.

 8 - Meksykański Libertad - kultowa moneta wypychana powoli z rynku przez podobne produkty z nowych   krajów. Droga w Singapurze i mało dostępna. Meksyk to największy producent srebra na świecie i jest zadziwiające, że Libertad jest bity w tak małych ilościach, znacznie poniżej miliona sztuk rocznie od kilku lat.

Delonix regia - zasadziłem królewskie drzewa

W ubiegłym roku zasadziłem Płomień Afryki. Jako prawdziwy afrykanista musiałem mieć więcej wspólnego z Czarnym Lądem na ziemi tajskiej niż tylko trzymanie w domu na ranczu rzeźb plemienia Senufo i prenumerowanie kwartalnika  African Art.

W tzw. sektorze C zasadziłem pięć drzewek. W listopadzie, na początku pory suchej w bujnym gąszczu przy spalonym drzewie nie odnalazłem śladów po moich delonixach. 

Drzewa te kwitną między kwietniem, a czerwcem w Tajlandii. Dzięki kwiatom odkryłem kilka dni temu, że trzy z nich przeżyły 😀

Jaka to jest radość, gdy dzieci rosną i wygrywają współzawodnictwo z chwastami.

Uwierzyłem w siłę Delonixa w ciężkim klimacie Północnej Tajlandii i planuje teraz wysadzić nimi przyszłą drogę w sektorze C i D 👌👌👌

Minął kolejny dzień i zlustrowałem pozostałe delonixy z kwietnia 2020.

Ten czerwony kwitnął już rok temu, a potem prawie obumarł. Ciąłem główną łodygę i drzewko odrodziło się. Jego sąsiadem jest potężny bambus. Jeszcze nie wiem, czy to towarzystwo będzie owocne.

Przy wejściu do naszego apartamentu w Chiang Mai rośnie kilka delonixów, ale są to jeszcze młode okazy. Widok będzie wspaniały kiedy drzewa osiągną kilka metrów wysokości, a ich korony pełne kwiecia rzucą cień w upalny dzień.

Ten żółty okaz prawie spłonął podczas pożaru traw na wzgórzu. Miejscowe homonidy mają złe nawyki wypalania pół przed kolejnym sezonem siewczym i przy silnym wietrze ogień dotarł na nasze włości.

Po przeglądzie roślin udałem się na pieszą wycieczkę krajoznawczą i odkryłem piękną ścieżkę przez las bambusowo-tekowy. 

Wejście do lasu przez mostek.

Po drugiej stronie lasu stawy z rybami. Jak udało się ustalić jest to ziemia byłego sołtysa.

 Od zachodu przyszły niespodziewanie granatowe chmury. Zaczęło błyskać i ruszyłem na skróty do domu.

Spacer ranczera

Po niespodziewanie deszczowym kwietniu, pogoda w maju znormalizowała się. W ostatnich dniach przewinęło się kilka burz. Poprawiła się widoczność i ziemia nabrała intensywnego zapachu tropików.

Co kilka dni wybieram się na spacer poza ranczo. Po ponad rocznym pobycie poznałem już wiele ścieżek i niektóre z nich stały się moimi ulubionymi.

Obserwuje zmiany pór roku na 18 stopniu szerokości geograficznej.

Dni stały się dłuższe i zachód słońca jest o godzinie 18,47 obecnie.

Koniec rancza od strony lasu.

Wodok powyżej rancza w stronę miasteczka Nan i dolinę rzeki Nan.

Las tekowo-mangowy zasadzony ponad 20 lat temu.

Owoce mango na ziemi i na drzewie. Nikt się nimi nie interesuje.

Widok w stonę Laosu.

Po zachodzie słońca docieram spowrotem na ranczo.

 Odkrywam na swojej ziemi kwitnącą poincianę nazywaną delonix regia. 

Zasadziłem w czasie ubiegłorocznej pory deszczowej pięć drzewek i byłem niepocieszony, kiedy w grudniu nie znalazłem żadnej z nich. Jednak jedna poinciana przeżyła. 😀